خدمت‏رسانی و مسؤولیت کارمندان و کارگزاران دولت - نمونه سوالات متوسطه کلیه رشته ها
سفارش تبلیغ
صبا ویژن
 
 
نمونه سوالات متوسطه کلیه رشته ها
 
 
 
»» خدمت‏رسانی و مسؤولیت کارمندان و کارگزاران دولت

خدمت‏رسانی و مسؤولیت کارمندان و کارگزاران دولت

1. ملت ایران ملتی شریف، صبور و شایسته خدمت هستند؛ ملتی که انقلاب را به وجود آوردند و در برهه‏های گوناگون مانند: توطئه‏ها، کودتا و جنگ عراق علیه ایران از آن حفظ و نگه‏داری کردند. بنابراین، هرگونه کوتاهی در خدمت‏رسانی به این مردم، خیانت به اسلام، مقدّسات دینی و ارزش‏های انقلاب است و کارشکنی و ایجاد بدبینی در میان ارباب رجوع، گناهی نابخشودنی.

2. علی‏رغم تأکید مقامات جمهوری اسلامی بر خدمت‏رسانی، برخی نارضایتی‏ها از ادارات و دستگاه‏های دولتی مشاهده می‏شوند، و در مواردی، وجود فساد، رشوه، استفاده شخصی از امکانات و اموال دولتی، کم‏کاری و اتلاف اموال بیت‏المال موجبات ناراحتی مردم را فراهم می‏آورند.

اکنون با وجود این مشکلات، چه راه‏کاری وجود دارد؟

در وهله اول، ضرورت دارد که همه افراد، بخصوص کسانی که با امکانات و اموال بیت‏المال سر و کار دارند، متوجه مسؤولیت الهی خویش در حفظ و حراست از بیت‏المال باشند. در این میان، آموزش‏های لازم و انجام فعالیت‏های فرهنگی در گسترش فرهنگ خدمت‏رسانی و حفظ و حراست از اموال بیت‏المال کارسازند. روشن است که عده‏ای از سر ناآگاهی و نه به عمد و تقصیر، رفتار شایسته‏ای با ارباب رجوع ندارند و یا اموال دولتی و بیت‏المال را در موارد ناصحیح مصرف می‏کنند.

در وهله‏دوم، لازم است سازمان‏های بازرسی مسؤولیت نظارتی خویش را با قاطعیت انجام دهند، از افراد مطمئن و دلسوز برای کسب خبر استفاده کنند، هرگاه با موارد تخلّف برخورد کردند، با متخلف برخورد قاطع نمایند تا درسی برای دیگر خطاکاران باشد.

امیرالمؤمنین علیه‏السلام در موارد متعددی، عده‏ای از کارگزاران و مسؤولان حکومت خویش را به دلیل سوء مدیریت، آزار مردم و بی‏توجهی به فقرا مورد توبیخ و سرزنش قرار دادند و یا آن‏ها را از کار برکنار ساختند. یکی از راه‏های کسب خبر، گزارش‏هایی بود که از سوی مردم به امیرالمؤمنین علیه‏السلام می‏رسید و در موارد متعددی، عده‏ای از افراد مطمئن و ناشناس از سوی حضرت به عنوان «عَین» یا «جاسوس» تعیین شده بودند. در تاریخ، هیچ‏گاه نامی از این افراد بیان نشده است. به هر حال، آن بزرگوار هرگاه از موارد تخلّف آگاهی پیدا می‏کردند، به صراحت اقدام لازم را مبذول می‏داشتند؛ در مواردی به تذکر کتبی و اخطار، در قالب امر به معروف و نهی از منکر بسنده می‏کردند و در مواردی دیگر، شخص خطاکار را بلافاصله از کار برکنار می‏ساختند. برای مثال، وقتی برای حضرت خبر آوردند که عثمان بن حنیف، یکی از کارگزاران حکومت، بر سر سفره اغنیا و اشراف نشسته است، امام علیه‏السلام ، نامه توبیخی و هشداردهنده‏ای برای این کارگزار حکومت ارسال داشتند: «ای پسر حُنیف! به من گزارش دادند که مردی از سرمایه‏داران بصره تو را به مهمانی خویش فرا خوانده و تو به سرعت به سوی آن شتافته‏ای؛ خوردنی‏های رنگارنگ برای تو آورده‏اند و کاسه‏های پر از غذا پی در پی جلوی تو نهاده‏اند. گمان نمی‏کردم مهمانی مردی را بپذیری که نیازمندانشان با ستم محروم شده و ثروتمندانشان بر سر سفره دعوت شده‏اند. اندیشه کن در کجایی! و بر سر کدام سفره می‏خوری؟... آگاه باش! امام شما از دنیای خود به دو جامه فرسوده و دو قرص نان رضایت داده است. بدانید که شما توانایی چنین کاری ندارید، اما با پرهیزگاری و تلاش فراوان و پاک‏دامنی و راستی، مرا یاری دهید. پس سوگند به خدا! من از دنیای شما طلا و نقره‏ای نیندوخته و از غنیمت‏های آن چیزی ذخیره نکرده‏ام؛ بر دو جامه کهنه‏ام جامه‏ای نیفزوده‏ام، و از زمین دنیا، حتی یک وجب، در اختیار نگرفته‏ام و دنیای شما در چشم من، از دانه تلخ درخت بلوط ناچیزتر است!»

امیرالمؤمنین علیه‏السلام وقتی از طریق زنی به نام سوده شنید که عامل جمع‏آوری زکات به مردم ظلم می‏کند و بر آنان سخت‏گیری می‏کند، فورا نامه‏ای نوشتند و او را از کار برکنار کردند و نامه را به سوده دادند تا به دست او برساند.

مسأله کسب خبر از سوی افراد مطمئن، آن‏قدر اهمیت دارد که حضرت علی علیه‏السلام وقتی مالک‏اشتر را به عنوان فرماندار مصر به آن دیار روانه ساختند، در نامه 53 نهج‏البلاغه، منشور حکومتی برای او ترسیم کردند و در بخشی از نامه خود، به نصب «عین» یا «جاسوس» دستور دادند. همه این مسائل اهمیت نظارت و دقت بر عملکرد مسؤولان را روشن می‏سازد.

نهج‏البلاغه ، نامه 45.



نوشته های دیگران ()
نویسنده متن فوق: » حسن hassan ( یکشنبه 88/4/21 :: ساعت 10:0 صبح )